سلام من ۱۷ سالمه و تا حدودی خودم رو میشناسم من پسری نیستم که بیخودی از کسی خوشم بیاد یا احساساتی نسبت بهش داشته باشم، همه رو به چشم خواهر خودم میبینم بدبختیم از زمانی شروع شد که کلاس زبانمو عوض کردم و رفتم یه ترم پایین تر خستگی ذهنی خیلی کمی داشتم و میخواستم به خودم استراحت بدم و رفتم یه ترم پایین تر یکم گذشت و من حس کردم یه چیزی درباره این دبیر خانم درست نیست ۷ سال از من بزرگتر بود ولی من نمیتونستم فراموشش کنم هرجا میرم، هر کاری میکنم، همش جلوش چشمامه از طرفی من هنوز بچه ام و سن و عقلم به این چیزا قد نمیده، هنوز دست چپ و راستم و نشناخته عشق و عاشقی نباید وجود داشته باشه فقط دنبال یه راهی میگردم با این که هر روز میبینمش فراموشش کنم و هیچ حسی بهش نداشته باشم
سلام تمام مواردی که در مورد خودتون فرمودید صحیحه وخیلی خوبه که همچین شناختی از سن خودتون دارید. احساسات زودگذر نوجوانی هست و باید کنترل بشه تا اسیب زا نباشد. اولین اقدام جهت بهبود شرایطتون، قطع دیدار هست یعنی به طور مثال کلاس زبانتون رو عوض کنید که دیگه ایشون رو نبینید قطعا بعد از مدتی فراموش میکنید
ارتباط سریع و خصوصی با دکتر محبوبه دشتی